Op 8 februari zijn we de trotse ouders geworden van Melle. Hij heet voluit Manuel Jethro Zefanja.

Eindelijk kon Karsten dan ook zijn feestje geven en zo was het gistermiddag een gezellige boel aan de keukentafel.
Eerst natuurlijk zingen en kadootjes uitpakken, daarna drinken met wat lekkers erbij.

Daarna werd er buiten lekker een potje gevoetbald.
Toen was het de bedoeling om met z’n allen een filmpje te kijken. Maar xe9xe9n van de mannen zag de bakken met Kapla staan en vroeg of hij daar mee mocht bouwen. Al snel zaten ze allemaal te bouwen waarbij Berit de hoogste toren bouwde.

Al bladerend in mijn fotomappen op mijn laptop kwam ik weer de foto’s tegen van ons weekendje Texel vorige maand. In guur weer maakten we toen een wandeling door de Muy richting het strand.
Nergens kon je normaal de duinen in, alles was afgezet met prikkeldraad.

Iets verderop stond er zelfs een bordje:

Manlief keek wat vreemd op toen ik plots ‘Waar de blanke top der duinen’ begon te zingen, maar dan wel met aangepaste tekst zoals we hem vroeger thuis ook wel zongen.

Waar de blanke top der duinen,
afgezet met prikkeldraad,
en om elke honderd meter,
een bord verboden toegang staat.

Juich ik aan het afgezette strand,
Juich ik aan het afgezette strand,
Ik heb u lief mijn Nederland,
Ik heb u lief mijn Nederland.

Een rare titel die simpelweg van alles en nog wat betekent. Een soort update dus aangezien het alweer even geleden is dat ik hier een blogje neergezet heb.
In de tussentijd is er hier natuurlijk van alles de revue gepasseerd.

Zo hebben de kinderen de dagen voor koninginnedag genoten van het huttendorp op de speeltuin.
Lekker met hamers, spijkers, hout, oude lappen en vloerbedekking in de weer.
Ondanks dat het de tweede dag de hele dag flink regende hadden ze het erg naar hun zin.

Daarna mochten we een paar dagen doorbrengen in het huis van opa en oma.
Het was genieten geblazen met het mooie weer, een prachtig uitzicht en een flinke tuin waarin we lekker konden zitten, spelen en vakantie vieren.

En toen was het ook nog tijd voor een feestje.
Karsten vierde zijn achtste verjaardag.
Wat gaat de tijd nog snel.
Het lijkt nog maar gisteren dat hij in zijn wiegje lag.

Inmiddels is hij uitgegroeid tot een prachtige kerel die van woordgrappen houdt, graag buitenspeelt, dol is op de computer en diep over het leven nadenkt en samen met zijn zus heerlijk de boel op stelten zet.

……………… een feestje.
Omdat Berit’s verjaardag op witte donderdag viel moest haar partijtje even wachten ivm de vrije dagen.
Maar vanmiddag was het zover. Exe9n voor xe9xe9n druppelden haar vriendinnetjes binnen en even later was het een gezellige drukte aan de keukentafel.
Eerst lekker met z’n allen zingen waarbij het feestvarken uiteraard op de stoel mocht staan.
Toen was het tijd voor de kadootjes. Berit werd enorm verwend.

Na het zingen waren de kelen wat droog en hadden de dames ook wel trek in iets lekkers.
Tijd dus om cake te versieren met een lekkere toef slagroom en allerhande kleurig kleurig suikergoed.

Er werd gesmikkeld en gesmuld dat het een lieve lust was.

Vervolgens mochten de dames hun creatieve kunsten uiten.

Na nog een poosje buitenspelen was het weer tijd om naar huis te gaan.

De tijd gaat hard.
Het lijkt nog maar zo kort dat ik dit kleine meiske in de wieg lag.
Een lekkere mollige baby die graag lachte.

Vandaag is ze dan eindelijk 6 jaar. De dag waarnaar al wekenlang afgeteld werd.
Met een nieuwe feestjurk en haar tractatie brachten we haar naar school.
Iedereen mocht horen dat ze jarig is en na het paasontbijt mag tracteren.